Nerden başlayacağını bilmediğin bir öykü,
nerde biteceğine senden başka herşeyin etki edebileceği bir ömür.
Senin bakışına göre git gelleri olan,
ama senin hiçbir yaklaşımını umursamayan kareler.
Bir getto da hayat böyledir işte,
Kartpostallara yansıyan renkli slaytlardan ,
yüz hatlarında gizlemeye çalışılan,
gözbeneklerinden dışarı fışkıran ezilmişlik duygusu.
Her gün bir kedinin evrim geçirip,
aslana dönüşmesine seyirci kalan gün batımları kadar ,
gündoğumlarında, sıçanların lağımlardan dışarı çıkışınıda bilirim.
Gettolar belki bir insanlık ayıbıdır,
belkide insan doğallığının yaşam alanı .
Eğer sizler kendi boyunuzdan yüksek bir yere konumlanmış ,
getto sürüngenlerini görmezden geliyorsanız ,
orada ki ayıp sizin teselli derecesinde övünç kaynağınızda olabilir.
Bir tutam yeşil mutluluk için bir ömrün,
bir basamak yükseliş için insanlığın ayaklar altına alınışının ,
sıradan ve olağan bir duruma indirgenmesi kadar doğal olan ne olabilir ki,
tıpkı sizlerin yükseliğin verdiği umursamazlıkla,
gettolarda yerde sürünen insanlığı görmezden gelebildiğiniz gibi.
